De laatste dagen ben ik veel in de tuin bezig. Cosmos en kaasjeskruid uitplanten, een wigwam plaatsen, handen in de aarde.
Kijken wat licht nodig heeft, wat het onverwacht goed doet en wat ondanks alle zorg toch niet echt wil aanslaan.
Dat is in de yogafilosofie abhyasa: toegewijde beoefening, standvastige aanwezigheid, consequent terugkeren met intentie. Niet het grote maar het gewone gebaar, keer op keer herhaald.
Een paar bewuste ademhalingen nemen midden in een drukke dag. Je telefoon ver weg leggen en écht luisteren. Aanwezigheid kiezen boven automatische piloot.
Het gaat minder over wat je doet, en meer over de kwaliteit van je aandacht. De toewijding waarmee je terugkeert bij wat je liefhebt. Niet één keer iets diep voelen op een retreat en hopen dat alles daarna magisch verandert, maar blijven terugkomen naar wat voedt, naar wat waar voelt, ook op de rommelige regenachtige meidagen.
En terwijl ik de lathyrus langs de wilgentakken leidde, besefte ik hoe weinig ik eigenlijk in handen heb. Ik kan zaaien, ik kan snoeien, ik kan water geven. Maar ik kan niets dwingen om te groeien of te bloeien.
Dit is vairagya: de losse pols
De andere beweging in yoga, die abhyasa zacht houdt.
Het is het oefenen in loslaten: gehechtheid, greep op verwachtingen, de neiging om ons volledig te vereenzelvigen met een resultaat.
Vairagya maakt dat we helemaal betrokken kunnen zijn met het leven zonder erdoor verteerd te raken, vanuit een dieper vertrouwen in het leven zelf.
Want zonder vairagya wordt toewijding iets krampachtig. Dan beginnen we te trekken aan onszelf. We moeten sneller van onze problemen af, sneller groeien, sneller helen.
Misschien is dat ook waarom het huidige discours van ‘je beste leven leven’ zo uitputtend voelt: omdat we alleen nog maar geleerd hebben om te duwen, terwijl er ook wijsheid zit in blijven zorgen voor wat belangrijk is zonder voortdurend te controleren of het al in bloei staat.
Samen brengen ze evenwicht.
Zonder abhyasa groeit er niets. Zonder vairagya grijpen we te hard vast en creëren we lijden.
En dat is waarom de yogische filosofie voor mij niet alleen zo helend is maar échte levenskunst. Die me helpt bewust te worden waar mijn toewijding geforceerd wordt of waar ik teveel achterover leun. Hoe ik aanwezig kan zijn in mijn leven zonder dwang. Hoe ik kan zorgen zonder te controleren. Hoe ik kan werken zonder mezelf te verliezen in de uitkomst.
Herken jij in jezelf meer de abhyasa of de vairagya?
Het thema van de yogales deze week is Vairagya en de opname van de les van deze ochtend staat in de yogaschool.
Mag het je dienen 🙏🏽
